Het systeem (2)

HET SYSTEEM (2)
In het vorige stukje werd u teruggevoerd in de tijd dat Jack
op de Ambachtschool aan de Bergerweg tegen heug en meug machinebankwerker probeerde te worden.
In de laatste maanden van de opleiding gingen ze op excursie naar de machinefabriek van Stork in Amsterdam en werden daar met bloemen op tafel verwelkomd door een meneer die hen in wervende bewoordingen vertelde, dat ze aan het begin van een mooie carrière stonden en op de drempel van het Echte Leven. Nederland bruiste toen nog van de bedrijvigheid en die Stork-meneer leek niet te kunnen wachten om ze die drempel over te duwen.
Vervolgens gingen ze de fabriek bezichtigen. De hele klas werd door twee geluiddichte deuren geloodst en ineens stonden ze nietig en klein in een enorme hal waar ze door zoveel lawaai werden overspoeld dat ze de neiging hadden dekking te zoeken. Tijdens die rondleiding bleef hij een poosje toekijken hoe een machinebankwerker een nieuw werkstuk, eentje uit een serie, in zijn klauwplaat zette, het vervolgens met boorolie overgoot om er zijn beitel in te zetten. Hij had een sjekkie op zijn lip en leek de piepjonge Jack niet op te merken, totdat hij ineens boven het lawaai uit vroeg: “Waar kom je vandaan?”
“Uit Alkmaar, meneer”, riep hij terug.
“Dan zijn jullie zeker ontvangen in de kantine?”, toeterde hij.
“Ja, meneer”, schreeuwde hij. ?
“En daar stonden dan bloemen op tafel?”, riep hij en trok zijn sjekkie van zijn onderlip.
“Ja meneer”.
En toen zei die man iets waardoor er plots een eind kwam aan de dwaaltocht door zijn onwetende ziel. Want hij zei: “Als wij in de kantine zitten staan er nooit bloemen op tafel”, waarna hij onverstoorbaar verder ging met draaien.
Ineens wist-ie zeker dat hij nooit machinebankwerker zou worden. Hij had zo die enorme hal uit willen lopen maar welke richting hij dan uit moest gaan was nog steeds niet duidelijk. Toch was het een hele opluchting te weten wat hij beslist nìet wilde.
(wordt vervolgd)

Het systeem (1)

HET SYSTEEM (1)
Zijn dochter wordt groot. Die kruimel van weleer heeft zojuist haar schooltoets afgelegd. Niet geheel naar tevredenheid, heeft hij vernomen. Ze weet nog niet wat ze wil worden en nu is men in Huize Jack druk met het zoeken naar het juiste school-vervolg. Ze is nog leerplichtig en Het Systeem wil nu dat ze in een vakje gestopt wordt. Oei…, die opmerking vereist een enige uitleg.
Wat zijn dochter momenteel ondergaat lijkt heel veel op wat haar vader overkwam. Tijdens zijn lagere schooljaren was de kleine Jack doodongelukkig en zo bang iets niet te snappen dat hij prompt blokkeerde. Was-ie dom? Nee, hooguit wat langzamer dan de rest van de klas, wat ook kwam omdat hij veel energie verloor aan de sfeer om hem heen en die was, zacht uitgedrukt, niet bepaald de zijne. Het gevolg daarvan was dat hij veel liever zijn eigen realiteit bij elkaar zat te dromen, wat weer niet zo handig is als je moet leren rekenen en schrijven. Tot zover geen nieuws.
Uiteindelijk kwam hij terecht op de Ambachtschool aan de Bergerweg, het huidige Willem Blaeu, wat in die dagen een soort vergaarbak was voor alles wat niet wilde of kon doorleren. In dat eerste jaar op de Ambachtschool, een symbiose-jaar, mocht je alle vakken eerst uitproberen en omdat hij aan het eind van die periode een 8 voor machinebankwerken had, het hoogste cijfer op zijn rapport, werd besloten een machinebankwerker van hem te maken. Zelf had hij nog geen notie wat hij met zijn leven wilde doen en in de jaren die volgden voelde hij zich verdwaald als een kikker in de woestijn. Maar wat hem al die tijd overeind hield was het kale feit dat hij niet de enige verdwaalde kikker was daar in die leerfabriek.
Enfin, als u nieuwsgierig bent naar het vervolg van zijn schoolperikelen moet u even wachten tot de volgende week; zelfde dag, zelfde plekje op dit blog. Al drie jaar lang uw dienaar….